Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018




Η Βουλή της οδού Σταδίου με την προεδρική φρουρά παραταγμένη μετά την ανακήρυξη της Β’ Ελληνικής Δημοκρατίας.



Η Ελληνική Βουλή αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας μας ως κράτους. Στα πρακτικά των συνεδριάσεών της έχει αποτυπωθεί η πολιτική, οικονομική και κοινωνική πορεία του έθνους.  Παρόλα αυτά η ιστορία της Ελληνικής Βουλής δεν γράφτηκε μόνο στις αίθουσες συνεδριάσεων. Γράφτηκε και στα θεωρεία, στα κλιμακοστάσια, στους διαδρόμους, στο περιστύλιο, στο προαύλιο.

Το Protinews.gr σας παρουσιάζει ένα ιστορικό αφιέρωμα της Ελληνικής Βουλής όπου καταγράφονται άγνωστα γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία της. 

Η Ψωροκώσταινα και ο Σακουλές

Τέσσερα διαφορετικά κτίρια έχουν χρησιμοποιηθεί για τις συνεδριάσεις της Βουλής στα 166 χρόνια συνταγματικού βίου.

  Μετά τις πρώτες εκλογές, που πραγματοποιήθηκαν μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, η Συντακτική Εθνοσυνέλευση εγκαταστάθηκε στο ευρύχωρο σπίτι του τραπεζίτη Αλέξανδρου Κοντόσταυλου, στον χώρο όπου βρίσκεται η Παλιά Βουλή της οδού Σταδίου. Μόνο που τότε η είσοδος ήταν από την οδό Κολοκοτρώνη. Εκεί παρουσιάστηκε ο Οθωνας για να δώσει τον όρκο ως συνταγματικός πλέον βασιλιάς των Ελλήνων.

   Τον Οκτώβριο του 1854 μια πυρκαγιά, που ξεκίνησε από την αρχειοθήκη, κατέστρεψε ολόκληρο σχεδόν το κτίριο. Τότε Βουλή και Γερουσία στεγάστηκαν προσωρινά σε πτέρυγα του νεόδμητου Πανεπιστημίου.

  Το 1857 η κυβέρνηση αποφάσισε να ανεγερθεί καινούργιο κοινοβουλευτικό μέγαρο στο οικόπεδο του Α. Κοντόσταυλου, στην οδό Κολοκοτρώνη, με προέκταση έως τη Σταδίου. Το έργο ανατέθηκε στον Γάλλο αρχιτέκτονα Φρανσουά Μπουλανζέ και στη συνέχεια στον Παναγιώτη Κάλκο. Ολοκληρώθηκε το 1875 και έκτοτε στέγασε τη Βουλή μέχρι το 1935. Τότε μετακόμισε στα Παλιά Ανάκτορα, όπου στεγάζεται μέχρι σήμερα.

  Στην είσοδο της Παλιάς Βουλής αντάμωνε κανείς, τις βραδινές κυρίως ώρες, τη Ναυπλιώτισσα κυρά Κώσταινα να ζητιανεύει. Οι Αθηναίοι της κόλλησαν το παρατσούκλι Ψωροκώσταινα κι έμεινε το όνομα αυτό στο ελληνικό λεξιλόγιο με συγκεκριμένη νοηματική έννοια.

   Στην άλλη γωνία καθόταν ένας άλλος ζητιάνος, ο αθυρόστομος Σακουλές. Ψάρευε τους περαστικούς με το στρογγυλό χερούλι της ομπρέλας του και απαιτούσε την πεντάρα. Αν του αρνούνταν, έβαζε τις φωνές. Έλεγε πως τόσοι νοικοκυραίοι άνθρωποι δεν είναι ικανοί να θρέψουν έναν τεμπέλη.

Τα Ανάκτορα της πλατείας Συντάγματος καταστράφηκαν από πυρκαγιά και εγκαταλείφθηκαν από τη βασιλική οικογένεια.

Το 1922 εγκαταστάθηκαν εκεί πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία.

Το 1929 η κυβέρνηση αποφάσισε να εγκαταστήσει τη Βουλή και τη Γερουσία στο μέγαρο των Παλαιών Ανακτόρων. Έγιναν οι αναγκαίες μετατροπές και την 1η Ιουλίου 1935, ημέρα Δευτέρα, έγινε η μετακόμιση.



 Βασίλειος Έξαρχος: O μπακάλης από την Κόνιτσα που έδωσε τ΄ όνομά του στα Εξάρχεια! 12 Ιανουαρίου 2014

Προς τα τέλη του 1800 ο Hπειρώτης Βασίλειος Έξαρχος ανοίγει ένα μεγάλο παντοπωλείο στη συμβολή των οδών Θεμιστοκλέους και Σόλωνος. Η φήμη του γρήγορα εξαπλώνεται, καθώς οι τιμές του, ειδικά στο λάδι, είναι ασυναγώνιστες. Όλοι οι Αθηναίοι σπεύδουν στον Έξαρχο να ψωνίσουν καλά και φθηνά προϊόντα. Η περιοχή γίνεται πλέον γνωστή με τ΄όνομα του μπακάλη και τη φωνάζουν Εξάρχεια.

Όλοι ξεχνούν την ονομασία «Προάστιον» που καθιερώθηκε από τη δεκαετία του 1830, όταν μια «χούφτα» μαστόρων από τις Κυκλάδες, την Πελοπόννησο και την Ήπειρο έφτασαν στην απελευθερωμένη Αθήνα, για να συμβάλλουν στην οικοδόμηση της πρωτεύουσας. Είναι οι μάστορες και οι εργάτες που εργάστηκαν για να κτιστούν τα Ανάκτορα του Όθωνα, το Πανεπιστήμιο, το Οφθαλμιατρείο, και άλλα σημαντικά κτίρια της πόλης. Σε κάθε στενό οι κάτοικοι έδωσαν ονόματα που είχαν σχέση με την Επανάσταση, γι΄αυτό και σήμερα οι δρόμοι των Εξαρχείων έχουν ηρωικά ονόματα, όπως Τζαβέλλα, Μεσολογγίου, Μάνης, Ναυαρίνου, Βαλτετσίου, Δερβενίων, Ζαλόγγου, Νικηταρά, Μαυροκορδάτου, Γραβιάς, Κωλέττη, Λόντου κ.α. Ο μεγαλύτερος δρόμος ήταν η οδός Προαστίου, η οποία το 1928 μετονομάστηκε σε Εμμανουήλ Μπενάκη.


Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018




  Η  ΒΑΡΒΑΚΕΙΟΣ ΑΓΟΡΑ
Μια βόλτα για ψώνια και φαγητό σε ένα ιστορικό σημείο της Αθήνας
Αυθεντικές εικόνες, έντονες μυρωδιές, ξεχωριστές γεύσεις και η απλότητα της Αθήνας στο μεγαλείο της. Πολλοί λένε πως αν θέλεις να καταλάβεις τη ζωή στην Αθήνα, πρέπει να κατανοήσεις την κεντρική αγορά της, τη Βαρβάκειο.
Η ιστορική αγορά της πόλης ορίζεται από τα κτήρια που καλύπτουν το οικοδομικό τετράγωνο ανάμεσα στις οδούς Αθηνάς, Σοφοκλέους, Αιόλου και Ευριπίδου.
Το κτήριο ανεγέρθηκε μετά από βασιλικό διάταγμα του 1876, και έπειτα από τη δωρεά του Βαρβάκη άρχισε η ανοικοδόμησή του το 1878. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1886, ενώ μεταξύ 1979-1996 υποβλήθηκε και σε ανακαινίσεις. Σήμερα, η Βαρβάκειος είναι γεμάτη από αμέτρητους πάγκους φορτωμένους με κάθε είδους καλούδια.
Ακολουθήστε μας σε μια απολαυστική βόλτα, γεμάτη γεύσεις και αρώματα, στα αγαπημένα μας σημεία της.
Οινομαγειρείο Ήπειρος
Το Οινομαγειρείο Ήπειρος εξυπηρετεί το κοινό ανελλιπώς εδώ και 16 χρόνια (έχοντας πίσω του μια ιστορία μισού αιώνα). Η Ράνια Καρατζένη, συνεχίζει με αγάπη την παράδοση που ξεκίνησε ο μπαμπάς της, Τζίμης, ο οποίος, πέραν από βραβευμένος σεφ, υπήρξε «μεγάλη περσόνα» της εποχής του. Ο χώρος είναι απλός, καθαρός και έχει μια προσωπικότητα που θα σας κερδίσει από το πρώτο λεπτό. Η βιτρίνα με τα φαγητά θα σας γεμίσει με μυρωδιές και το ειλικρινές χαμόγελο του προσωπικού θα σας σκλαβώσει. Τι θα παραγγείλετε εδώ όμως; Πατσά και πόδι μοσχαρίσιο ανάμεικτο, αλλά και οκτώ σούπες σταθερά όλο το χρόνο, όπως ψαρόσουπα, κοτόσουπα, γίδα βραστή και μαγειρίτσα. Αφήνουμε για το τέλος την επική μοσχαρόσουπα που πραγματικά αξίζει να δοκιμάσετε. Έχετε υπόψη πως οι μερίδες είναι χορταστικές. Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Πέμπτη: 06.00-20.00, Παρασκευή-Σάββατο: 24ωρο, Κυριακή: Κλειστά.
Πληροφορίες
Φιλοποίμενος 4, Βαρβάκειος Αγορά, τηλ. 210 3240773, fb page: Οινομαγειρείο "Η Ήπειρος" Oinomageireio Epirus
Κρεοπωλείο Αγγελής

Σύγχρονο μεν, αλλά με μακρόχρονη ιστορία. Ο Θάνος Αγγελής συνεχίζει την οικογενειακή παράδοση, αφού τόσο ο πατέρας όσο και ο παππούς του δραστηριοποιούνταν στον κλάδο του κρέατος. Οι παιδικές αναμνήσεις που δημιουργήθηκαν στο χώρο αυτό, όταν το 1979 απέκτησαν το κατάστημα στη Βαρβάκειο, έγιναν όραμα για τη συνέχιση του επαγγέλματος. Ο σημερινός ιδιοκτήτης μοιράζεται μαζί σας την πολύχρονη εμπειρία και τις εξειδικευμένες γνώσεις του για το καλό κρέας.
Εδώ θα έχετε τη δυνατότητα να προμηθευτείτε νωπά κρέατα και υπέροχες επιλογές έτοιμες για μαγείρεμα. Επιπλέον, θα μάθετε ένα σωρό μυστικά για τη σωστή συντήρηση και παρασκευή των αγαπημένων σας κρεατικών και πουλερικών, τα υλικά που ταιριάζουν σε καθετί και νόστιμες συνταγές για να εντυπωσιάσετε τους αγαπημένους σας. Tip: Ζητήστε να σας ετοιμάσει ολόφρεσκο καρπάτσιο.
Πληροφορίες
Αιόλου 81, Βαρβάκειος Αγορά, τηλ. 210 3232211, www.ageliskreata.gr, fb page: Αγγελής Κρεοπωλείο - Aggelis Kreopoleio
1001 Γεύσεις
Στην κεντρική είσοδο της Βαρβακείου Αγοράς, το κατάστημα 1001 Γεύσεις αποτελεί σημείο αναφοράς γεύσεων και αρωμάτων από όλο τον κόσμο. Η απαράμιλλη νοστιμιά των φρεσκοψημένων ξηρών καρπών (το ψήσιμο γίνεται καθημερινά από τους ίδιους σε μικρές φουρνιές και σε επιλεγμένες ποικιλίες), η μοναδική ποικιλία των αποξηραμένων φρούτων και το μεθυστικό άρωμα των μπαχαρικών θα ταξιδέψουν τις αισθήσεις σας.
Στις 1001 Γεύσεις θα βρείτε πάνω από 1.000 μοναδικά προϊόντα, όπως βότανα, super foods, χύμα ταχίνι εξαιρετικής ποιότητας, σοκολάτες, εξαιρετικά ελαιόλαδα και ό,τι άλλο βάλει ο νους σας! Έχει δύο «αδερφάκια», ένα στην Πανεπιστημίου κι ένα στη Νέα Ιωνία.







ΕΞΑΡΧΕΙΑ: Η πιο... άτακτη και μποέμ γειτονιά της Αθήνας!

5 Οκτωβρίου 2014




Ζουν στην... παραμεθόριο του Κολωνακίου και του Λυκαβηττού, κι όμως ποτέ δεν απέκτησαν το κομφορμιστικό χαρακτήρα των γειτόνων τους. Τα Εξάρχεια ήταν ανέκαθεν μια «επαναστατική» περιοχή, με έντονο ταμπεραμέντο και δικούς της κανόνες, παίζοντας έτσι τον δικό της, καταλυτικό ρόλο στην αστική και κοινωνική διαμόρφωση της Αθήνας. Στην ιστορία τα συναντάμε στις αρχές του 19ου αιώνα σαν «Πυθαράδικα», εξαιτίας των πολλών εργαστηρίων πιθαριών που βρίσκονταν εδώ. Το όνομα «Εξάρχεια» το δανείζονται αργότερα από έναν επιχειρηματία, τον Έξαρχο, ο οποίος με την έντονη εμπορική δραστηριότητά του στην οδό Θεμιστοκλέους κατάφερε και τα στιγμάτισε.



Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν εργάτες από τις Κυκλάδες, ενώ η πληθυσμιακή ανάπτυξή τους ξεκίνησε από το 1865, οπότε και εντάχθηκαν στο σχέδιο πόλης. Στη συνέχεια η στέγαση των ιστορικών αθηναϊκών πανεπιστημιακών σχολών σε κοντινές αποστάσεις, όπως της Νομικής, του Χημείου, της Φιλοσοφικής από τη μια πλευρά, και του Πολυτεχνείου από την άλλη, κατέστησε την πλατεία -όπως ήταν φυσικό- πόλο έλξης σπουδαστών. Εκείνη την εποχή η φοιτητική ιδιότητα σήμαινε και αντικαθεστωτική δράση. Στις παρατάξεις τους άρχιζαν να συσπειρώνονται και άτομα που δεν ανήκαν στην ακαδημαϊκή κοινότητα της πόλης, αλλά είχαν ωστόσο παρόμοιους ιδεολογικούς προσανατολισμούς, με αποτέλεσμα τα Εξάρχεια να αποκτήσουν αντιεξουσιαστικό ύφος. Η αγορά τους διαμορφώθηκε με βάση τις απαιτήσεις του κοινού, κάτι που δικαιολογεί μέχρι και σήμερα τον μποεμ χαρακτήρα. Βιβλιοπωλεία με σπάνιες εκδόσεις, που δεν υπέκυπταν σε πολιτικές λογοκρισίες, γκαλερί, τυπογραφεία, κέντρα Τέχνης και Πολιτισμού αλλά και κουτούκια, μαγειρεία και κάποια «εναλλακτικά» μπαράκια αποτελούσαν την τότε εξαρχιώτικη πιάτσα, που δεν διέφερε πολύ από τη σημερινή. Η αθηναϊκή αυτή γειτονιά απέκτησε φανατικό θαυμαστές και αποτέλεσε έδρα πολλών σημαντικών προσωπικοτήτων της τέχνης και των γραμμάτων. Ο Κωστής Παλαμάς, που έμενε στην οδό Ασκληπιού, ο Δημήτριος Φιλιππότης, του οποίου απόγονος είναι ο Στρατής Φιλιππότης, διατηρούσε βιβλιοπωλείο στην οδό Σόλωνος, ο Κάρολος Κουν, ο Νικόλαος Γύζης, ο Χαρίλαος Τρικούπης, που είχε το σπίτι του στη συμβολή των οδών Ακαδημίας και Χαριλάου Τρικούπη, η Σοφία Βέμπο, η Κατίνα Παξινού και Φρέντυ Γερμανός που έμεναν στην Μπλε πολυκατοικία είναι κάποιοι μόνο από τους επιφανείς Έλληνες που αγάπησαν τα Εξάρχεια, όπως και κάποιοι λιγότερο "mainstream" αλλά εξίσου σπουδαίοι όπως ο θρυλικός Νικόλας Άσιμος ή ή Κατερίνα Γώγου.



Τα τελευταία 20 χρόνια όμως, τα Εξάρχεια δοκιμάστηκαν πολύ, με αιματηρά γεγονότα, γκετοποίηση και προκατάληψη. Για τους αναρχικούς ήταν κέντρο εξορμήσεων

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018


Η Οικία Ελευθερίου Βενιζέλου, όπου στεγάζεται σήμερα η Βρετανική Πρεσβεία, βρίσκεται στη συμβολή της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας και της οδού Λουκιανού 2 στην Αθήνα, δίπλα στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου του Πτωχοκομείου και απέναντι από το κτιριακό συγκρότημα του Βυζαντινού Μουσείου.

Το Μέγαρο Βενιζέλου

Η νεοκλασική κατοικία του Ελευθερίου Βενιζέλου (1863 ή 1864 - 1936) οικοδομήθηκε στα χρόνια του Μεσοπολέμου μεταξύ των ετών 1930 – 1932 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Αναστασίου Μεταξά (1862 – 1937) και για λογαριασμό της Έλενας Σκυλίτση, προοριζόμενη για κατοικία του συζύγου της Ελευθερίου Βενιζέλου, ο οποίος δεν διέθετε μέχρι τότε ιδιόκτητη κατοικία στην Αθήνα.

Η οικία Βενιζέλου χρησιμοποιήθηκε για μερικά μόνο χρόνια και συνδέθηκε με αρνητικά γεγονότα για τον Έλληνα πολιτικό, όπως η απώλεια των εκλογών του 1932, η απόπειρα δολοφονίας του το 1933, το αποτυχημένο κίνημα του 1935 και με αποκορύφωμα την αυτοεξορία του στη Γαλλία, όπου και απεβίωσε στις 18 Μαρτίου 1936.

Μετά το θάνατο του συζύγου της, η Έλενα Σκυλίτση πώλησε την κατοικία τους στη Βρετανική κυβέρνηση και έκτοτε στέγασε εκεί τη Βρετανική Πρεσβεία. Από τη δεκαετία του 1960 στεγάζει την πρεσβευτική κατοικία, ενώ η πρεσβεία εγκαταστάθηκε σε παρακείμενο νεόδμητο κτήριο.


Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018


Άννα Συνοδινού      1927-2016



Σπουδαία ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, που διακρίθηκε για τις ερμηνείες της, κυρίως σε ρόλους της αρχαίας τραγωδίας.

Η Άννα Συνοδινού γεννήθηκε στο Λουτράκι Κορινθίας στις 21 Νοεμβρίου 1927. Ήταν το όγδοο παιδί της οικογένειά της, που καταγόταν από την Αμοργό. Τελείωσε το Γυμνάσιο στην Αθήνα και στη συνέχεια φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (1947-1949). Στη σκηνή πρωτοεμφανίστηκε το 1948 στο έργο του Εντμόν Ροστάν «Σιρανό ντε Μπερζεράκ», που σκηνοθέτησε για το Εθνικό Θέατρο ο Δημήτρης Ροντήρης. Κατόπιν συνεργάστηκε με τον Ντίνο Ηλιόπουλο, τον Μίμη Φωτόπουλο και τον Νίκο Χατζίσκο στο ελεύθερο θέατρο.

Έπειτα από μερικές σποραδικές εμφανίσεις με το Εθνικό Θέατρο, υπήρξε μόνιμο στέλεχός του από το 1956 έως το 1964 και διέπρεψε για τις ερμηνείες της πλάι στην Κατίνα Παξινού, τον Αλέξη Μινωτή και τον Θάνο Κωτσόπουλο σε πρωταγωνιστικούς ρόλους της αρχαίας τραγωδίας, αλλά και του νεώτερου κλασικού ρεπερτορίου. Το 1955 και το 1957 τιμήθηκε με το έπαθλο της Μαρίκας Κοτοπούλη. Ενδιάμεσα παντρεύτηκε τον πρωταθλητή του τριπλούν και έμπορο Γιώργο Μαρινάκη (1921-2009).

Το 1965, η Άννα Συνοδινού ίδρυσε τον θίασο «Ελληνική Σκηνή» και αναζητώντας θεατρική στέγη εκμίσθωσε το παλαιό λατομείο του Λυκαβηττού και δημιούργησε το πασίγνωστο Θέατρο σε σχέδια του αρχιτέκτονα Τάκη Ζενέτου.

Με την επιβολή της δικτατορίας το 1967, διέκοψε τη θεατρική της δραστηριότητα. Η Χούντα ανακάλεσε την άδεια χρήσης του Θεάτρου του Λυκαβηττού και της αφαίρεσε το διαβατήριό της, ματαιώνοντας έτσι περιοδεία της στο εξωτερικό. Το διάστημα αυτό εργάστηκε ως δακτυλογράφος στην εμπορική εταιρεία του συζύγου της.

Το 1972 επανήλθε στο θέατρο. Εμφανίστηκε στο ρόλο της Ηλέκτρας στο Ηρώδειο και λίγο αργότερα ανασυγκρότησε την «Ελληνική Σκηνή», στην οποία συνεργάστηκε με τον Θάνο Κωτσόπουλο. Από το 1973 έως το 1975 πραγματοποίησε εμφανίσεις με το Εθνικό Θέατρο και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Μετά την πτώση της δικτατορίας αφοσιώθηκε στην πολιτική. Εξελέγη βουλευτής Αθηνών με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας (1974, 1977, 1981, 1985, 1989) και διετέλεσε υφυπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή (1977-1980). Κατά τη διάρκεια της πολιτικής της σταδιοδρομίας εισηγήθηκε νομοθετικές προτάσεις για την προστασία των γερόντων, της μητρότητας, των παιδιών και ατόμων με ειδικές ανάγκες. Στον καλλιτεχνικό τομέα εισήγαγε τα μαθήματα καλλιτεχνικής παιδείας στη Μέση Εκπαίδευση, πρότεινε την ένταξη των ηθοποιών στο ΙΚΑ και την ίδρυση της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης. Το 1986 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων με τον συνδυασμό του Μιλτιάδη Έβερτ.

Τον Μάρτιο του 1990 παραιτήθηκε του βουλευτικού της αξιώματος κατά τη διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Σε μία από τις ψηφοφορίες, η βουλευτής των Οικολόγων Εναλλακτικών Μαρίνα Δίζη, όταν κλήθηκε να ψηφίσει, άνοιξε ένα πανό, το οποίο έγραφε «Φτάνει το θέατρο για το +1, τον Πρόεδρο και το νέφος». Η ενέργεια αυτή εξόργισε την Άννα Συνοδινού, που σε ένδειξη διαμαρτυρίας υπέβαλε την παραίτησή της, τόσο από το βουλευτικό της αξίωμα, όσο και από το κόμμα της. Έκτοτε, δεν ξανασχολήθηκε με την πολιτική.

Τον ίδιο χρόνο επανήλθε στη θεατρική δραστηριότητα, ερμηνεύοντας, εκτός από αρχαίο δραματολόγιο, ρόλους του νεώτερου ελληνικού θεάτρου με το Εθνικό Θέατρο («Το μυστικό της κοντέσσας Βαλέραινας» του Γρηγόρη Ξενόπουλου, «Ο αγαπητικός της Βοσκοπούλας» του Δημήτρη Κορομηλά). Εκτός από το θέατρο, εμφανίσθηκε σε ξένες και ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, καθώς και σε θεατρικές παραγωγές για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο.

Αξιοσημείωτο είναι και το εκπαιδευτικό της έργο. Δίδαξε στις θεατρικές σχολές του Εθνικού Θεάτρου, του Πέλου Κατσέλη, της Καλλιτεχνικής Εταιρείας Αθηνών και του Ωδείου Αθηνών. Έχει τιμηθεί με τα παράσημα Ευποιίας και τον Ταξιάρχη του Φοίνικος της Ελληνικής Πολιτείας, καθώς και με το μετάλλιο της πόλεως των Αθηνών. Τιμές τής έχουν αποδοθεί και από ξένα κράτη για την καλλιτεχνική της προσφορά (Δανία, Γαλλία, Λίβανος, Ιταλία).

Η Άννα Συνοδινοού είναι συγγραφέας του αυτοβιογραφικού «Πρόσωπα και Προσωπεία» (Εκδόσεις Βλάση,1998) και του βιβλίου θεατρικών αναμνήσεων «Αίνος στους άξιους» (Καστανιώτης, 1999).

Έφυγε από τη ζωή στις 7 Ιανουαρίου 2016, σε ηλικία 88 ετών.



Έτος
Τίτλος Έργου
Σκηνοθέτης
Ρόλος
1954
Θανασάκης ο πολιτευόμενος
Μαίρη Καπλάνη - Γκοβότσου
1956
Δολλάρια και όνειρα
Ίων Νταϊφάς
Μαίρη
1958
Ο άνθρωπος του τρένου
Ντίνος Δημόπουλος
Μαντώ Κωστοπούλου
1962
Ο Λέων της Σπάρτης (The 300 Spartans)
Ρούντολφ Ματέ
Γοργώ
1962
Ηλέκτρα
Τεντ Ζάρπας
Ηλέκτρα

Τηλεόραση

Έτος
Τίτλος Έργου
Συγγραφέας
Σκηνοθέτης
Ρόλος
Κανάλι
1981
Σιβύλα
Γιωργος Παπαδάκης
Σιβύλα
ΕΤ-1
1988
Εκάβη
Ευριπίδης
Αλέξης Σολωμός
Εκάβη
ΕΤ-1
1989
Ματωμένος Γάμος
Φ. Γ. Λόρκα
Σταμάτης Χοδρογιάννης
Μάνα
ET-1
1992
Οι φρουροί της Αχαΐας
Τάσος Αθανασιάδης
Γιάννης Διαμαντόπουλος
Ναταλία Βίλλη
MEGA
1992
Το μυστικό της κοντέσσας Βαλέραινας
Γρηγόριος Ξενόπουλος
Σταμάτης Χονδρογιάννης
Κοντέσσα Βαλέραινα
ΕΤ-1
1994
Ευριπίδης
Γιώργος Θεοδοσιάδης
Εκάβη
ΕΤ-1
1995
Ω γλυκύ μου έαρ
Σταμάτης Χονδρογιάννης
Σταμάτης Χονδρογιάννης
ΕΤ-1
2008
Ματωμένα Χώματα
Διδώ Σωτηρίου


Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Οι τρεις παλαιές πολυθρόνες
«Η ρουτίνα είναι ντε και καλά πληκτική; Η απάντησή μου είναι η εξής. Βεβαίως οι εναλλαγές σου προσφέρουν νέες εικόνες, εντυπώσεις και γνώσεις, μα για έναν άνθρωπο που περπάτησε το μεγαλύτερο μήκος της προσωπικής του διαδρομής, η ρουτίνα είναι μια μέθοδος διαβίωσης που σε απαλλάσσει από περιττές ανησυχίες»
Αυτά μου έλεγε ένας -περίπου συνομήλικος -σεβαστός φίλος μου και τον άκουγα χωρίς να διακόπτω άσκοπα τον ειρμό των σκέψεων του. Εκείνος συνέχιζε απτόητος
«Όπως ξέρεις κάθε πρωί μετά το πρωινό μου και πριν αρχίσει η μεγάλη κίνηση κάνω έναν περίπατό στο κοντινό πάρκο. Μ’ αρέσει αυτό, εκτός κι αν οι καιρικές συνθήκες είναι απαγορευτικές και τ’ αρθριτικά μου δεν μου το επιτρέπουν. Βλέπω ανθρώπινες φάτσες, κάποιες γνωστές και πολλές άγνωστες, αλλά σπανίως ανταλλάσσω μαζί τους έναν ευγενικό χαιρετισμό. Εσύ ξέρεις ότι δεν είμαι συνήθως του λέγειν, ιδιαίτερα με ανθρώπους που δε με συνδέουν κοινές μνήμες. Μη κοιτάς εσένα. Εσύ κι εγώ είμαστε κώλος και βρακί από τα μικράτα μας. Βλέπω νέους και νέες να βγάζουν πρωινή βόλτα το σκύλο τους κι αυτή η εικόνα μ’ αρέσει. Αλήθεια! Όταν είμασταν εμείς μικροί δεν κυκλοφορούσαν τόσοι. Ήταν βλέπεις κι ο φόβος της λύσσας. Ας μην το ξεχνάμε..»
Έκανε μια μικρή διακοπή για ανάσα λίγων δευτερολέπτων. Ίσως για να οργανώσει τη σκέψη του και σε λίγο άρχισε πάλι
«Θέλω να σου πω κάτι που μου συνέβη της προάλλες. Ξέρω πως πιθανόν από μέσα σου θα πεις ότι είναι φαντασίες ενός ξεμωραμένου γέρου, μα σου ορκίζομαι σε ότι έχω ιερό και όσιο ότι τ’ άκουσα με τα ίδια μου τ’ αυτιά και ήμουν ξύπνιος περισσότερο από κάθε φορά. Πριν μπω στο πάρκο, είδα πως τη μικρή πλατεία υπήρχε πολύ κίνηση κι έτσι κάθισα σε ένα απ’ τα περιφερειακά παγκάκια, που έβαλε ο δήμος και δεν έχουν ακόμα καταστραφεί από τους σύγχρονους βανδάλους που εμφανίστηκαν σωρηδόν στην περιοχή μας. Στο απέναντι πεζοδρόμιο είναι οι κάδοι σκουπιδιών. Η γωνιά αυτή του πάρκου είναι ήσυχη και την προτιμώ συχνά. Κι εκεί που ήμουν αφημένος στις παλαιές μνήμες άκουσα αχνά από απέναντι ομιλίες. Ξαφνιάστηκα γιατί δεν υπήρχε άνθρωπος κοντά. Μου κίνησε την περιέργεια. Μήπως κρύβονται άνθρωποι πίσω από τους κάδους και δεν τους βλέπω; Δεν άντεξα. Σηκώθηκα να το ελέγξω. Δεν ήταν κανείς. Με την απορία ολόκληρη στο μυαλό μου επέστρεψα στο παγκάκι άπρακτος. Σε λίγο οι ομιλίες ξανάρχισαν, αφού είχαν διακοπεί στη διάρκεια που πλησίασα τους κάδους. Τώρα επέτεινα την προσοχή μου. Έξω από τον κάδο υπήρχαν διάφορα αντικείμενα πεταμένα ως άχρηστα από τους πρώην ιδιοκτήτες τους. Εκεί προσανατόλισα τα μάτια και τ’ αυτιά μου. Εσύ ξέρεις ότι παρά τα χρόνια που πέρασαν λειτουργούν ακόμα ικανοποιητικά. Ανάμεσα στα πεταμένα ήταν και τρεις πολυθρόνες, που θα μετρούσαν πολλά χρόνια από τη στιγμή της κατασκευής τους. Από τη μορφή τους και το στιλ μύριζαν λίγο Βιέννη. Ταλαιπωρημένες με την ταπετσαρία λιωμένη, τις σούστες να χάσκουν και μιας το ένα πόδι σπασμένο. Η συνομιλία ήταν από αυτές…»
Δεν άντεξα περισσότερο την πολυλογία του και τον διέκοψα ολίγο ενοχλημένος
« Έλα καλέ μου φίλε. Μήπως ήταν όνειρο. Άκου, μιλάνε οι πολυθρόνες! Γίνονται τέτοια πράγματα;»
«Με υποτιμάς αφάνταστα. Δεν είμαι κανένας ξεμωραμένος, ούτε το μυαλό μου χάθηκε από Αλτσχάιμερ . Δεν τα έχω τετρακόσια, μα ακόμα ξέρω που πατώ και που βρίσκομαι. Ναι! Οι πολυθρόνες συζητούσαν θρηνώντας τη μοίρα τους…»
«Συγνώμη! Εντάξει, συνέχισε σ’ ακούω μ’ ενδιαφέρον»
«Κοίτα να δεις. Δε μπορώ να σου μεταφέρω τη όλη τη συζήτηση. Πρώτον δεν την άκουσα απαρχής και δεύτερον μόνο τα βασικά σημεία που μου εντυπώθηκαν στο μυαλό. Η κάθε μια είχε τη δική της φωνή με ιδιαίτερη χροιά. Ποιο παραπονεμένη ήταν αυτή με το σπασμένο πόδι. “Αμάν αυτό το Κυριακάτικο γεύμα! Η χοντροκώλα πάντα για άγνωστο λόγο καθόταν σε μένα. Δεν ήταν το βάρος της. Αυτό θα το άντεχα. Ήταν το συνεχές χοροπηδητό πάνω μου, που το ένιωθα σαν μαχαιριές στα σωθικά μου. Εκείνο το χαχανητό της μου τρυπούσε τ’ αυτιά” Η δεύτερη συνέχισε “Ναι, αλλά εγώ υπέφερα από τον αλητάμπουρα το γιόκα της. Με το σουγιαδάκι του με τρυπούσε συνεχώς και μου καταξέσχιζε την ταπετσαρία, λες και μέσα μου αναζητούσε το χαμένο θησαυρό. Κακομαθημένος του κερατά. Υπέφερα πολύ μαζί του…”. “Εγώ να δεις” είπε η τρίτη “Πάνω μου ο νοικοκύρης του σπιτιού είχε μονίμως αφήσει δεκάδες βαριά βιβλία κι απαγόρευε σ’ όλους να τα μετακινήσουν. Έτσι συνεχώς ήμουν στην εντατική, χωρίς ένα διάλειμμα ανάσας. Ευτυχώς, τολμώ να πω, μας πέταξαν. Άκουσα ότι τους έπεσαν κάποια λεφτά και θα αλλάξουν όλη την επίπλωση” Η πρώτη αναρωτήθηκε “ Και τώρα τι γίνεται;” Επενέβη πάλι η Τρίτη “Μόνο ο θεός ξέρει. Ίσως πάμε να πεθάνουμε σε κανένα τζάκι” “ Πού ξέρεις; Μπορεί να πέσουμε στα χέρια ενός τεχνίτη και μας κάνει καινούργιες σε μια νέα ζωή. Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι” Κάπως έτσι συνέχισε η συζήτηση, μα πέρασε η ώρα και έπρεπε να γυρίσω στο σπίτι»
«Μα καλά» του είπα από περιέργεια «μετά τι έγινε;»
«Εδώ η ιστορία τελειώνει. Το άλλο πρωί που πήγα στο ίδιο μέρος οι καρέκλες δεν ήταν πια εκεί. Ίσως το βράδυ τις μάζεψε το σκουπιδιάρικο»
«Μάλλον απίθανο. Το πιθανότερο είναι να τις μάζεψε με το φορτηγάκι κανένας Ρομά. Είναι οι πρώτοι στην Ελλάδα που ασχολήθηκαν στην πράξη κι όχι μόνο στα λόγια με την ανακύκλωση»