Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017


Μικρές απατεωνιές, τεράστιες αρνητικές επιπτώσεις

Φέρτε στη μνήμη σας την μορφή, την οίηση, τα κενού περιεχομένου λόγια  του  Γιάνη  Βαρουφάκη να μετακινείται μεταξύ Ελλάδος και Ευρώπης με ύφος αυτοκράτορα, στεφανωμένος  με τους θριαμβικούς αλαλαγμούς ενθουσιωδών οπαδών του, που τόσο εύκολα ομνύουν στα αναπόδεικτα προτερήματα του. Με χρήματα του Ελληνικού λαού να «εκπροσωπεί» τη χώρα μας στις Ευρωπαϊκές αυλές και τα διάφορα εξουσιοδοτημένα Φόρα  των θεσμών μεταφέροντας όχι προτάσεις, όπως οι διάφοροι εκπρόσωποι της εγχώριας Κυβέρνησης πολλάκις διαβεβαίωναν, αλλά την κοινή, με τον προϊστάμενο του,  απόφαση της μη δέσμευσης σε τίποτα, πιστεύοντας στην «επαναστατική άποψη» ότι θέλουν δε θέλουν οι κακοί Ευρωπαίοι θα υποχωρήσουν και θα μας δώσουν τα λεφτά τους.

Θυμηθείτε τις δηλώσεις από επίσημα κυβερνητικά χείλη ότι η «σκληρή» διαπραγμάτευση προχωρά με επιτυχία, ότι το κείμενο «καθαρογράφεται», ότι επίκειται συμφωνία και στο τέλος μετά τη διάψευση, η αναγκαστική υπογραφή μιας συμφωνίας στη χειρότερη εκδοχή της, συνοδευόμενη με σαθρές επευφημίες από πληρωμένους κονδυλοφόρους κι ένα λαό που στη μεγάλη πλειοψηφία του αρέσκεται να «πιάνεται κορόιδο» και μετά να βάλλει κατά των κακών που του έδωσαν τις επιδοτήσεις, που παίρνει το εφάπαξ και τις συντάξεις αφού τα άδεια πια ταμεία αδυνατούν να εξυπηρετήσουν αυτές τις ανάγκες.

Μέσα στην εξάμηνη απραξία η οικονομία δυστυχώς συρρικνώνεται, δουλειές χάνονται, επιχειρήσεις κλείνουν και τα αποθεματικά των ιδιωτικών καταθέσεων μειώνονται επικίνδυνα. Οι κυβερνώντες αρνούνται τα προφανή. Για να μη γίνει παρεξήγηση το ίδιο παιχνίδι καθυστερήσεων σε κάποιο βαθμό έπαιζαν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Γενική ατολμία να δεχτούμε τα προφανή, με την κοινή δικαιολογία του πολιτικού κόστους που θα έχουν. Κάποιος να στείλει στον αγύριστο αυτό το κόστος

Σήμερα η γελοία παράσταση ξαναπαίζεται ενώπιον όλων, λες και το ποτάμι των εξελίξεων σταμάτησε να ρέει, χωρίς να συνειδητοποιείται το γεγονός ότι σε λίγο το μόνο που θα μας απομένει θα είναι ο καταλογισμός των ευθυνών που μικρή σημασία θα έχει μπροστά στο δράμα που θα ζει - και με δική του ευθύνη - όλος ο λαός. Το παρελθόν σε αυτή τη χώρα δε διδάσκει, η ιστορική μνήμη κατάντησε στείρα       




Σκληραίνουν τη στάση τους οι γονείς για τα νέα σχολεία – Την επόμενη φορά, οι χορηγοί αξιοπρέπειας θα είναι το ζητούμενο..


Χορηγός Αξιοπρέπειας…    Υστέρα από μήνες σκληρής δουλείας ολοκληρωθήκαν τα δυο νέα σχολικά συγκροτήματα στο Ατσιπόπουλο και στο Σφακάκι. Πρόκειται για  δυο υπερσύγχρονες σχολικές μονάδες που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από σχολεία του εξωτερικού. Ένα έργο ζωής που πληροί τις τελευταίες προδιαγραφές ασφαλείας και θα αποτελέσει σίγουρα το όνειρο στην εκπαίδευση σε κάθε μαθητή και εκπαιδευτικό με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.

Όμως το εγχείρημα αυτό δε φαίνεται να βρίσκει την δέουσα προσοχή και φροντίδα από την ελληνική κυβέρνηση να παράσχει  τον αυτονόητο εξοπλισμό σε καρέκλες και θρανία! Να κινδυνεύουν τα σχολεία να ανοίξουν χωρίς τα απαραίτητα.

Στην προσπάθεια του αυτή ο Δήμος Ρεθύμνης απευθύνθηκε σε χορηγούς καλής θέλησης, σε φορείς και συλλογικότητες του τόπου, ώστε να εξοπλιστούν στην περίπτωση που το Υπουργείο Παιδείας δεν καταφέρει να εξοπλίσει τα σχολεία μας.



Όχι Κύριοι…Τα σχολεία μας δεν έχουν ανάγκη από χορηγούς…εμείς σαν γονείς δε θέλουμε σχολείο χορηγών και εθνικών ευεργετών-ούτε την ιδιωτική φιλανθρωπία χρειαζόμαστε.

Θέλουμε – απαιτούμε – ενα σχολείο με εκπαιδευτικούς, βιβλία, υλικοτεχνικό εξοπλισμό.

Εμείς σαν γονείς θέλουμε -απαιτούμε- ένα σχολείο με ουσιαστική μόρφωση, να αποκτήσουν τα παιδιά μας γνώσεις, κριτήρια για τη ζωή, να είναι καλλιεργημένα, να έχουν εφόδια, να ζήσουν σε καλύτερες συνθήκες απ’ ό,τι εμείς και θα παλέψουμε γι’ αυτά.

Απαιτούμε από το υπουργείο σαν γονείς και πολίτες αυτής της χώρας την άμεση αποκατάσταση του αυτονόητου υλικοτεχνικού εξοπλισμού και καταγγέλλουμε το δικαίωμα που έδωσε η ολιγωρία της κυβέρνησης σε όλους εκείνους που έσπευσαν να εκμεταλλευτούν την δυσχερή κατάσταση, προσποιούμενοι τους καλούς Σαμαρείτες και δε θα αφήσουμε κανέναν να παίζει παιχνίδια με το μέλλον των παιδιών μας.

Την επόμενη φορά, οι χορηγοί αξιοπρέπειας θα είναι το ζητούμενο…..

Υ.Γ . Πολλοί ήταν εκείνοι οι οποίοι έδειξαν «ενδιαφέρον» και «υποσχέθηκαν» πως θα συνδράμουν οικονομικά στο όλο εγχείρημα, ανάμεσα στους οποίους και κομματικοί φορείς, οι οποίοι προφανώς άγρας ψήφων έσπευσαν να εκμεταλλευτούν την  κατάσταση και να μας υπενθυμίσουν πως ΄΄δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται΄.

Για το Δ. Σ.

Η Πρόεδρος
Ο Γ. Γραμματέας
Χατζάκη –Βολτυράκη Σταματία
Δρυγιαννάκις Μανώλης



Ματθαίος Καπετανάκης

Ανεξάρτητος Δημοσιογράφος at Crete Doc | Website

Κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης στην Κοινωνιολογία
Απόφοιτος Δημόσιας Διοίκησης - Δημόσιας Οικονομικής
Μιλάει κάμποσες ξένες γλώσσες


Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017


         Λευτέρης     Τσίλογλου











 Ο    δηλωσίας





            ( σαν   μυθιστόρημα )















Αφιερώνεται  στον  ανώνυμο αγωνιστή  της εποχής εκείνης,  που  με πίστη  και  αλτρουισμό  αγωνίστηκε  για μια  νέα  Ελλάδα ελεύθερη και καλύτερη απ’ αυτήν που είχε γνωρίσει



  

    Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α









01. Εισαγωγή - Η πληγή της «δήλωσης αποκήρυξης»…….   

02. 1952- Νικήτας ……………….………………………………………     

03.  Εισαγωγική τοποθέτηση ………………………………………    

04. 1938.  Μαθητής  γυμνασίου ……………………………………   

05.  1939 - Η παρέα ωριμάζει ………………………………………… 

06.   Ο  Μίμης …………………………………………………………………   

07.   Το βάπτισμα  του πυρός …………………………………………  

08.  Μια νέα οργάνωση χτίζεται ……………………………………  

09.  Μια σχέση επισημοποιείται …………………………………...  

10.   1940- Απώλειες ………………………………………………………  

11.   Οκτώβρης του 40. Η εθνική ανάταση…………………………

12.   Η  εξαφάνιση του Αντώνη …………………………………………  

13.   Ο γάμος του Νικήτα με τη Μαριώ ……………………………   

14.  Οι Γερμανοί καταλαμβάνουν τη χώρα………………………   

15.   Η έναρξη της αντιστασιακής δράσης ……………………… . 

16.  Πρώτο-ακούστηκε  το  όνομα  ΕΠΟΝ…………………………   

17. Η προσπάθεια για οργάνωση κι αντίσταση συνεχίζεται  

18. Ο πυρήνας  στη Νέα Ιωνία ……………………………………………  

19.  Μέρες χαράς κι ελπίδας ………………………………………………  

20.  Η τρομοκρατία …………………………………………………………..    

22.  Η  δίκη  του στρατοδικείου………………………………………..     

23.  Η  μαύρη  νύχτα ………………………………………………………..     

24.  Η  άλλη  μέρα …………………………………………………………….    

25.  Μια σύντομη ιστορική αναδρομή……………………………….   

26.  Ο  προοδευτικός  πολίτης  μετά την   απελευθέρωση…     

27.  Η  δήλωση αποκήρυξης…………………………………………….   

28.  Επιστροφή στην οικογένεια ………………………………………  

29.  Το  επόμενο  διάστημα …………………………………………   

30.  Τα  πρώτα  χρόνια  μετά  την αποφυλάκισή  του …… .. 

31. Αργότερα……………………………………………………………………  

32.  Το  φάντασμα επανεμφανίζεται …………………………………

33.  Το σχέδιο παίρνει σάρκα και οστά………………………………

34.  Η  εφαρμογή  του σχεδίου …………………………………………

35.  Ο  δικηγόρος ……………………………………………………………….

36.  Επιτέλους αισθάνεται απελευθερωμένος …………………. 

37.  Το δικαστήριο …………………………………………………………… 

38.  Η συμπεριφορά των περιοίκων μετά την αποκάλυψη…

39.    Ε π ί λ ο γ ο ς………………………………………………………………

40.  Ήταν αναπόφευκτη η πορεία; …………………………………  











































                                          Εισαγωγή





01.  Η πληγή της  «δήλωσης αποκήρυξης»



    H διαβόητη «δήλωση αποκήρυξης» ταλαιπώρησε με επώδυνο τρόπο τη χώρα επί δεκαετίες, άνοιξε πληγές σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους και – γιατί να μην το πούμε - συντέλεσε με άμεσο ή έμμεσο τρόπο στο θάνατο ή τη συντόμευση της ζωής πολλών από αυτούς. Το φαινόμενο εμφανίστηκε  πριν από την κατοχή  με την ίδρυση στη χώρα μας του Λενινιστικού κόμματος και την εμφάνιση του «μπαμπούλα του κομμουνιστικού κίνδυνου». Πήρε όμως μεγάλες διαστάσεις μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς και την ήττα της Αριστεράς.

   Όπως σ’ όλα τα προβλήματα, έτσι κι εδώ, εμπλέκονται δυο παίκτες, που στην περίπτωσή μας είναι η νικήτρια από την εμφύλιο Δεξιά συντηρητική παράταξη και η ηττημένη Αριστερά. Με τους όρους Δεξιά και Αριστερά εννοώ περισσότερο τις ηγετικές κυρίαρχες ελίτ τους.


Ιστορικό ντοκουμέντου: Το πρώτο σχολείο στο Ξηρόμερο

Με την έλευση  στην Ελλάδα  το 1828, του κυβερνήτη  Ιωάννη Καποδίστρια, μία εκ των κυριοτέρων του φροντίδων του ήταν και η δημιουργία ελληνικών  σχολείων για την μόρφωση των ελληνοπαίδων  και την εν γένει πνευματική αναγέννηση των ελλήνων. Μην ξεχνάμε ότι ο Ιωάννης Καποδίστριας προέρχονταν απ΄ την «Εσπερίαν» ήταν άνθρωπος των γραμμάτων και των τεχνών, με  πλούσια δυτικοευρωπαϊκή κουλτούρα, διατελέσας μάλιστα δε και υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας (1815-1822).

   Συνεργάστηκε ο Καποδίστριας με ανθρώπους των γραμμάτων εκείνης της εποχής  (Σχοινάς, Χρυσόγελος, Γενάδιος, Νερουλός, Μουστοξύδης, Γλαράκης, Θεοχάρης κ.λπ) και ίδρυσε στην αρχή ορφανοτροφεία (Αίγινα, Πόρος) και  στη συνέχεια σχολεία Αλληλοδιδακτικά και ιερατικές (Πόρος) και γεωργικές σχολές (Τίρυνθα), αλλά και στρατιωτικό σχολείο (Ναύπλιο), όπως και εμπορικές σχολές (Σύρος). Επί κυβερνήτη Ιωάννη  Καποδίστρια λειτουργούσαν  τότε 121  Αλληλοδιδακτικά  σχολεία  με   10.000  περίπου μαθητές  που να φοιτούν σ΄ αυτά. 

      Το 1829, σε μία έκθεση  του υπουργού Δημοσίας Εκπαιδεύσεως και Εκκλησιαστικών, διαπιστώθηκε πλήρης ανυπαρξία Αλληλοδιδακτικών σχολείων στη δυτική Ελλάδα και δη στην Ακαρνανία (Ξηρόμερο, Βάλτος και Βόνιτσα). 

      

Πρώτη προσπάθεια ιδρύσεως Αλληλοδιδακτικού σχολείου στο Ξηρόμερο έγινε, σύμφωνα με  έγγραφο του τότε Διοικητή της Ακαρνανίας Μάρκου Δαμηράλη, τον Ιούλιο του 1829, με πρωτοβουλία των μοναχών (καλογέρων) των μοναστηριών του Ξηρομέρου, οι οποίοι μάλιστα  σε έρανό τους διέθεταν σε πρώτη φάση το όχι και τόσο ευκαταφρόνητο ποσό των 8.100 γροσίων και, με την δέσμευσή τους, να φροντίζουν κάθε χρόνο και για τους μισθούς των δύο δασκάλων που θα χρειάζονταν να στελεχωθεί το σχολείο. 

     Ως έδρα δε του υπό σύσταση σχολείου, προτάθηκε  από τον Διοικητή  της  Ακαρνανίας, να  είναι το χωριό Δραγαμέστο,  διότι «κατά πολύ ανθρωπώτερον το χωρίον τούτο  από τα άλλα και λιμένας ευρυχώρους έχει και την ευκολίαν δια να μετακομίζονται από την ξηράν κάθε είδος πραγματείας και, έπεται μετά καιρού να συσταθή πόλις εμπορική» αναφέρει το προς τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, έγγραφο του τότε διοικητή της Ακαρνανίας Μάρκου Δαμηράλη [αριθ.359/9-Ιουλίου 1829 ].

       Δια του λόγου το αληθές για το υπό ίδρυση πρώτο δημοτικό σχολείο στο Ξηρόμερο το 1829, ας παρακολουθήσουμε  την προς τον κυβερνήτη της Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια, αναφορά, του τότε διοικητή της Ακαρνανίας, Μάρκου Δαμηράλη (Δαμιράλη), με την οποία  πρότεινε στον  Ιωάννη Καποδίστρια τηνίδρυση του σχολείου στην κωμόπολη Δραγαμέστο, γνωστοποιώντας του παράλληλα και  την καλή και θεάρεστο πρόθεση των μοναχών  της περιοχής να συμβάλουν  τα μέγιστα  για τη λειτουργία  αυτού  του σχολείου στο καθημαγμένο και ερειπωμένο, μετά τον πόλεμο, Ξηρόμερο.

       Συγκινητική δε η ανταπόκριση του τετριμμένου ράσου των εν Ξηρομέρω μοναχών  ως προς την ίδρυση και λειτουργία του πρώτου Δημοτικού Σχολείου στο Ξηρόμερο εν έτει 1829. 



      Ιδού και η επιστολή των μοναχών  προς τον  τότε Διοικητή της Ακαρνανίας, Μάρκο Δαμηράλη, που φέρει  ημερομηνία 8 Ιουλίου του 1829, γραμμένη και υπογεγραμμένη στο χωριό Δραγαμέστο  Ξηρομέρου .

«Προς  τον ευγενέστατον Προσωρινόν Διοικητήν των επαρχιών Ξηρομέρου, Βάλτου και Βονίτσης, Κύριον Μάρκον Δαμηράλην

Ευγενέστατε κύριε

       Αι προτροπαί και κατατοπιστικοί λόγοι σας, έκαμαν τόσην εντύπωσιν εις την ψυχήν μας, ώστε  αποφασίσαμεν με όλη μας την ένδεια να οικοδομήσωμεν δι΄ ιδίων μας εξόδων, εις το σχολείο κατά την αλληλοδιδακτικήν μέθοδον και το της ελληνικής γλώσσης. Και των δύο τούτων διδασκάλων  τους μισθούς να πληρώνομεν κατ΄ έτος  προς φωτισμόν της νεολαίας της επαρχίας μας. Σας είναι γνωστή κύριε η κατερήμωσις  των μοναστηρίων μας και ο αφανισμός των αγρών μας, προερχόμενα από τα δεινά του πολυχρονίου πολέμου και με όλα ταύτα  εκ του υστερήματός μας προσφέρομεν έκαστος ημών  αυτοπροαιρέτως δια το ιερόν τούτο έργον τα χρήματα ταύτα ως κάτωθεν.

Ο ηγούμενος Λιγοβιτσίου, Ιωαννίκιος      γρόσια 1300  

Ο ηγούμενος του Προφήτη Ηλιού, Αμβρόσιος        1150

Ο ηγούμενος Λεσινίου, Ιωαννίκιος                1750

Ο ηγούμενος του Ρόμβου, Μελέτιος                1500                       

Ο ηγούμενος του Αγίου Δημητρίου, Δαμιανός       600

Ο ηγούμενος της Πόρτας, Γεράσιμος               700

Ο ηγούμενος του Αχυρά, Θεοφάνης                 400

Ο ηγούμενος της Κατοχής, Διονύσιος               150

Ο ηγούμενος της Παναγούλας                      400

Ο ηγούμενος αγίων Αποστόλων Κανδήλας παπα Παναγιώτης 150

——————————————————-  

Όλα γρόσια  οκτώ χιλιάδες εκατό γρόσια: 8.100

Τα  οποία ελπίζωμεν  να εξαρκέσουν και δια τας οικοδομάς και δια την πληρωμήν των διδασκάλων του πρώτου χρόνου.

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017



Κολλέγιο Αθηνών. Το σχολείο που ιδρύθηκε με τη στήριξη του Βενιζέλου για να «έχει την ελευθερία για καινοτομίες που στερείται το δημόσιο σχολείο». Πρώτος πρόεδρος ο Χαριλάου, που έδωσε το όνομά του σε συνοικία της Θεσσαλονίκης               04/06/2016

«Η εθνική ανάγκη» των απόφοιτων της Ροβερτείου Σχολής Κωνσταντινουπόλεως το 1918 για τη δημιουργία ενός σχολείου στην Αθήνα που θα συνδύαζε την ελληνική παράδοση με το αμερικανικό προοδευτικό πνεύμα, υπήρξε η αρχή για την ίδρυση του Κολλεγίου Αθηνών.
Μια ιδέα που υποστήριξε και προώθησε ο τότε πρωθυπουργός της χώρας, Ελευθέριος Βενιζέλος και ενίσχυσε ο φιλέλληνας Έντουαρτ Κάπς, επικεφαλής του αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού στην Ελλάδα.

Η πρώτη δωρεά, ύψους 100 χιλιάδων δολαρίων ήρθε από τον Πρόεδρο των Ελλήνων Ροβερτειανών το 1919 με την προσδοκία όπως ανέφερε: «Διά την ίδρυσιν υπό την σκιάν της Ακροπόλεως ενός Κολλεγίου ως το Ροβέρτειον». 
Η πρώτη προσπάθεια έπεσε στο κενό. Τρία χρόνια αργότερα με επικεφαλής τον Πέτρο Καλλιγά και συνοδοιπόρους τον Βασιλιά Γεώργιο Β’, τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο, τον Πρωθυπουργό Στυλιανό Γονατά και τον Δήμαρχο Αθηναίων Σπύρο Πάτση δημιουργήθηκε μια επιτροπή που έβαλε σε τελική ευθεία τις προεργασίες για την ίδρυση του κολλεγίου. Ύστερα από συζητήσεις σε Ελλάδα και ΗΠΑ και με τη δημιουργία Ιδρυτικής Επιτροπής της οποίας πρόεδρος υπήρξε ο Επαμεινώνδας Χαρίλαος δόθηκε η οριστική έγκριση.



«Αθήνα -Έναρξη εργασιών: Εργασίες εκσκαφής  με δυναμίτη για την ανέγερση του Κολλεγίου Αθηνών στο Ψυχικό.» – «Φωτογράφος: Πέτρος Πουλίδης [γεν. 1886 – † 1967]-από το ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ

Η ίδρυση 

Το ιδρυτικό συμβούλιο του κολλεγίου απαρτιζόταν από εξέχουσες προσωπικότητες της αθηναϊκής κοινωνίας και όχι μόνο. Με πρόεδρο τον Επαμεινώνδα Χαρίλαο. Ήταν ο άνθρωπος που ίδρυσε προσφυγικούς συνοικισμούς σε Αθήνα και Θεσσαλινίκη, όπου μια περιοχή πήρε το όνομά του. Είναι η περιοχή Χαριλάου, όπου έχει την έδρα του ο Άρης Θεσσαλονίκης.
Αντιπρόεδρος ορίστηκε ο Bert Hodge Hill, ταμίας ο Στέφανος Δέλτα και μέλη οι  Εμμανουήλ Μπενάκης, Πέτρος Καλλιγάς, Harold Jaquith και Νικόλαος Κυριακίδης. Στις 13 Αυγούστου 1926 εγκρίθηκε στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» το καταστατικό στο οποίο ορίστηκαν τα εξής:

–  Η αρμονική ανάπτυξις των πνευματικών, ηθικών και σωματικών δυνάμεων ως και του χαρακτήρος των Ελληνοπαίδων συμφώνως προς τους Νόμους του Ελληνικού κράτους και την αντίληψιν της Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας.

– Η εντός των ανωτέρω πλαισίων προαγωγή πάσης φύσεως πολιτιστικών εκδηλώσεων και εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων, συμπεριλαμβανόμενης και της επιμόρφωσης και εκπαίδευσης ενηλίκων. 



Αθήνα. Παλαιό Ψυχικό 1929 – Μπενάκειο Διδακτήριο Κολλεγίου Αθηνών.
Οδος Στέφανου Δέλτα 15, Παλαιό Ψυχικό.
Ανέγερση: 1927-1929

Το νοικιασμένο σπίτι της οδού Άνδρου 18

Το πρώτο διδακτήριο λειτούργησε τα τρία πρώτα χρόνια σε ένα μισθωμένο σπίτι της οδού Άνδρου 18.
Εγκαινιάστηκε στις 18 Οκτωβρίου 1925.
Επειδή το σπίτι ήταν εντελώς άδειο, την τελευταία στιγμή αγοράστηκαν μερικά έπιπλα και δανείστηκαν όσα μπορούσαν. Τα μαθήματα άρχισαν τη Δευτέρα και την Τρίτη προσελήφθη μάγειρας.

Tο 1927 οι δυο ευεργέτες του ιδρύματος, Εμμανουήλ Μπενάκης και Στέφανος Δέλτα-σύζυγος της Πηνελόπης Δέλτα- αγοράζουν μια έκταση 150 στρεμμάτων για λογαριασμό του Έλληνο – αμερικανικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος.
Το φθινόπωρο της επόμενης χρονιάς η ανατολική πλευρά ήταν έτοιμη παίρνοντας την ονομασία «Μπενάκειο». Το Κολλέγιο μετακομίζει από την οδό Άνδρου στο Ψυχικό όπου δεν υπάρχει τρεχούμενο νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, θέρμανση και κεραμοσκεπή. Το 1929, με πρωθυπουργό τον Ελευθέριο Βενιζέλο και Υπουργό Παιδείας τον Κ. Γόντικα, ψηφίζεται ο νόμος 3776/29 που καθορίζει τη λειτουργία του Κολλεγίου Αθηνών και αναγνωρίζει την ισοτιμία του με τα δημόσια σχολεία.

Στις 25 Μαΐου 1929, ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος δίνει μια ομιλία στην τελετή εγκαινίων του Μπενακείου Διδακτηρίου του Κολλεγίου Αθηνών:

Εις τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια γίνεται δυνατόν όπως πραγματοποιώνται αι μεγαλύτεραι και επιτυχέστεραι καινοτομίαι, διότι τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, τελούντα απλώς υπό την εποπτείαν του Κράτους και συμμορφούμενα μόνον προς τα γενικάς κατευθύνσεις του, έχουν την ελευθερίαν της οποίας στερούναι τα δημόσια και δια τούτο δύνανται να επιτελέσουν μεγαλυτέρας προόδους. Τας προόδους αυτάς περιμένομεν να πραγματοποιήση το Κολλέγιον Αθηνών. Τοιαύτην έχω γνώμην περί της σημασίας του Κολλεγίου.

Το «Κεφάλαιο Προικοδοτήσεως» της Πηνελόπης Δέλτα

Η σχολική χρονιά 1930-31 ξεκινά με 351 μαθητές και 44 εκπαιδευτικούς. Καθήκοντα Διευθυντή ασκεί ο Όμηρος Ντέιβις μετά την αποχώρηση του Henry Dewing.

Το Πρόγραμμα Υποτροφιών συνεχίζεται βασιζόμενο σε ετήσιες δωρεές κυρίως του Στέφανου και της Πηνελόπης Δέλτα και άλλων φίλων του Κολλεγίου. Κατά το σχολικό έτος 1930-31, χορηγούνται υποτροφίες συνολικού ύψους 380.000 δρχ. περίπου σε 40 μαθητές. Θέλοντας, όμως να διασφαλίσει τη μελλοντική λειτουργία του, η Πηνελόπη Δέλτα ιδρύει «Κεφάλαιο Προικοδοτήσεως των Υποτροφιών του Κολλεγίου Αθηνών», καταθέτοντας ως αρχική εισφορά της ένα εκατομμύριο δραχμές σε μετοχές και άλλους τίτλους.



Εμ. Μπενάκης και Στ. Δέλτας στο Κολλέγιο Αθηνών

Το 1931 ιδρύεται ο Σύλλογος Αποφοίτων Κολλεγίου Αθηνών με πρωτοβουλία του Ομήρου Ντέιβις. Πρώτος Πρόεδρος του ΣΑΚΑ εκλέγεται ο Κώστας Τζοσκούνης, ο οποίος πεθαίνει κατά τη διάρκεια της θητείας του και τον διαδέχεται ο Ηλίας Ηλιάσκος.

1940: Το Μπενάκειο επιτάσσεται από την κυβέρνηση και γίνεται στρατιωτικό νοσοκομείο

Mε την κήρυξη του Ελληνο-ιταλικού πολέμου το Κολλέγιο κλείνει –όπως όλα τα σχολεία. Το Μπενάκειο επιτάσσεται από την Κυβέρνηση για να χρησιμοποιηθεί ως στρατιωτικό νοσοκομείο. Η Πηνελόπη Δέλτα δίνει τέλος στη ζωή της την ημέρα που τα γερμανικά στρατεύματα καταλαμβάνουν την Αθήνα.

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Στο μακρινό παρελθόν της ζωής του ανθρώπου πάνω στη γη, σκοτεινές μάγισσες και σοφοί γέροντες ψιθύριζαν σιγά στα αυτιά αθώων παιδιών ιστορίες, που σπάνια καταγράφηκαν σε χαρτί κι έτσι δεν είναι ευρύτερα γνωστές. Μια απ’ αυτές λέει ότι στην ευθεία του ορίζοντα που συναντιέται ο ουρανός και η θάλασσα υπάρχει μια αόρατη για το γυμνό μάτι δίοδος που είναι ορατή μόνο από λίγους ευλογημένους, που τους δίνεται η άδεια να τη διαβούν και να βρεθούν σ’ έναν άλλο όμορφο κόσμο……..



Το Σχολείο μας

Το Δημοτικό Σχολείο Κυνοπιαστών ιδρύθηκε το 1826. Το Σχολείο μεταφέρθηκε στο νέο κτήριο το 2007

Ένας αιώνας στο παλιό κτίριο στο κέντρο του χωριού

Έναν σχεδόν αιώνα ζωής συμπλήρωσε το Δημοτικό Σχολείο στο κτίριο ιδιοκτησίας της εκκλησίας, στο κέντρο του χωριού. «Διτάξιον Δημοτικόν Σχολείον αρρένων Κυνοπιαστών – έτος σχολικόν 1911 – 1912″ και πρώτος αυτού διευθυντής ιερέας Ιωάννης Άνθης, βοηθούμενος από το δάσκαλο Σάββα Πουλημένο. Την ίδια περίοδο (1911-20), η δημοδιδασκάλισσα Μαρία Δαφνή έχει την ευθύνη της διαπαιδαγώγησης των μαθητριών του χωριού.

Έναν αιώνα… Πόσοι μαθητές να άκουσαν, άραγε, όλα αυτά τα χρόνια τις καμπάνες της Παναγίας να χτυπούν; Πόσοι δάσκαλοι; Κανένας δεν θα ήξερε αν δεν υπήρχαν τα «μαρτυριάρικα» ΜΑΘΗΤΟΛΟΓΙΑ, από τα οποία δεν ξεφεύγει κανείς. Παππούδες, γιαγιάδες, μπαμπάδες και μανάδες όλοι εκεί μέσα. «Εγώ όταν ήμουν μαθητής…» Έλα όμως που εκεί μέσα είναι γραμμένοι και οι βαθμοί τους! Εκεί μέσα είναι και όλοι οι διευθυντές. Σάββας Πουλημένος, Δημησιάνος, Α. Χυτήρης, Αλ. Ασωνίτου, Μαντέλης, ιερέας Ιωάννης Δ. Πουλημένος, Βλάχου, Κοσκινά, Γεώργιος Καρύδης, Αμ. Σαχλίκη, Σπυρίδων Γερ. Πουλημένος, Στέφ. Κολυβάς, Σταυρούλα Μπόικου, Στέφανος Αναστασόπουλος, Σπύρος Αβραμιώτης και Βασίλης Κωστούλας.

Το καινούριο σχολείο

Ένας αιώνας… Οι εποχές αλλάζουν. ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός των μαθητών κάνει επιτακτική την ανάγκη ανέγερσης νέου διδακτηρίου. Ολόκληρη η τοπική και εκπαιδευτική κοινότητα απαιτούσε ένα σύγχρονο σχολείο. οι μεγάλες προσπάθειες του Δήμου μας με τη βοήθεια της Εκκλησίας, έφεραν αποτέλεσμα. Καινούριο, σύγχρονο σχολείο! Κόσμημα για την περιοχή. Αποτελεί προέκταση της ζωής ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας.

Ένα καινούριο σχολείο:

  • Που αναγνωρίζει ότι ζούμε την εποχή της τεχνολογίας, δίνει τη δυνατότητα πρόσβασης στο Διαδίκτυο και διδάσκει τους μαθητές πώς να το χρησιμοποιούν, αν επιθυμούν να συμμετέχουν στην κοινωνία της πληροφόρησης.
  • Που γνωρίζει ότι οι ξένες γλώσσες γίνονται όλο και πιο σημαντικές για την επικοινωνία στο παγκοσμιοποιημένο εργασιακό περιβάλλον και τις προσφέρει στους μαθητές του.
  • Που διδάσκει και εφαρμόζει στην πράξη τις αρχές της δημοκρατίας, βοηθώντας τα παιδιά να μάθουν πώς να είναι υπεύθυνοι, ενημερωμένοι και ενεργοί πολίτες, μέλη της τοπικής κοινωνίας.
  • Που διδάσκει το σεβασμό στον άνθρωπο, άρα και στο συμμαθητή, ακόμα και αν αυτός ανήκει σε διαφορετική φυλή, θρησκεία, φύλο ή εθνότητα.
  • Του οποίου οι δάσκαλοι συμμετέχουν ενεργά στη διαμόρφωση του προγράμματος. Είναι σύμβουλοι στα προβλήματα και στις δυσκολίες του μαθητή. Σέβονται τις ιδιαίτερες μαθησιακές, κοινωνικές και συναισθηματικές τους ανάγκες. Οι γονείς είναι πολύτιμοι συνεργάτες. Συμπράττουν με τους εκπαιδευτικούς συμβάλλοντας στη βελτίωση του ευρύτερου περιβάλλοντος χώρου, ενισχύοντας έτσι την αίσθηση της συλλογικότητας και της ευθύνης για ότι συμβαίνει μέσα στο σχολείο.
  • Που ενθαρρύνει τα παιδιά να διαβάζουν, όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί το διάβασμα τους προσφέρει ευχαρίστηση. Μέσα από μια πούσια σχολική ζωή τους μαθαίνει πώς να μαθαίνουν. Με τις σύγχρονες εγκαταστάσεις τους δημιουργεί ένα ευχάριστο και πολιτισμένο περιβάλλον. τα βοηθάει να το αγαπήσουν και να αισθάνονται υπερήφανα γι” αυτό.

ένα σχολείο που θεωρεί κάθε παιδί ιδιαίτερο και μοναδικό.

Θα έρθει εκείνη η μέρα που τα έθνη θα κριθούν

όχι από τη στρατιωτική ή την οικονομική τους δύναμη,

αλλά από την ευημερία των λαών τους,

και από την προστασία που παρέχεται

στο αναπτυσσόμενο νου και σώμα των παιδιών τους.

(UNICEF Η πρόοδος των εθνών 2000)

Άρθρο του Σπύρου Βλάσση, δημοσιευμένο στο Κοινόν Κυνοπιαστών, αρ. φύλλου 4, σελίδες 17-18