Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017







Ο εθνικός ευεργέτης Ευάγγελος Ζάππας πολέμησε στο πλευρό του Μάρκου Μπότσαρη το 1821. Αναβίωσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες και πριν πεθάνει από ψυχική νόσο, χρηματοδότησε το Ζάππειο Μέγαρο

Ο Ευάγγελος Ζάππας, που είναι σήμερα γνωστός από το ομώνυμο (Ζάππειο) μέγαρο στο κέντρο της Αθήνας, ήταν αγωνιστής του 1821 και εθνικός ευεργέτης.

Εκτός από τις φιλανθρωπίες και τις δωρεές προς το ελληνικό κράτος, έμεινε στην ιστορία ως ο υπεύθυνος για την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων.

Ο Ευάγγελος ή Ευαγγέλης Ζάππας γεννήθηκε το 1800 στο χωριό Λάμποβο στη Βόρεια Ήπειρο που βρίσκεται μεταξύ Αργυρόκαστρου και Τεπελενίου.

Ανήκε σε ευκατάστατη οικογένεια, μιας και ο πατέρας του, Βασίλης, ήταν γνωστός έμπορος της περιοχής.

Είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό τον Αναστάσιο.

Ο Ευάγγελος, έχοντας λάβει στοιχειώδη μόρφωση, σε ηλικία 13 ετών κατατάχτηκε στον στρατό του Αλή- πασά, όπου παρέμεινε έως τα 20 του.

Τότε τον έστειλαν φρουρό λίγο έξω από τα Γιάννενα.

Ο Ευάγγελος Ζάππας τιμάται ως εθνικός ευεργέτης

Κατά τη διάρκεια της επανάστασης, ο Ζάππας πολέμησε στο πλευρό του Μάρκου Μπότσαρη με το βαθμό του υπασπιστή.

Αρχικά είχε ενταχθεί στην ομάδα του Αλή πασά την περίοδο που είχε συμμαχήσει με τους Σουλιώτες και αργότερα βρέθηκε στην ομάδα του Μπότσαρη.

Η πολεμική ικανότητα του Ζάππα έγινε γνωστή στους Τούρκους, οι οποίοι τον στοχοποίησαν.

Για να τον εκδικηθούν, αιχμαλώτισαν τη μητέρα του, Σωτηρία, στη λίμνη Παμβώτιδα των Ιωαννίνων και άρπαξαν όλη την περιουσία της οικογένειας.

Όταν ο Μπότσαρης πέθανε, ο Ζάππας δεν σταμάτησε να αγωνίζεται. Συνέχισε με τον αδελφό του αρχηγού του, Κωνσταντίνο Μπότσαρη και κατά καιρούς πολέμησε μαζί με τον Νικόλαο Ζέρβα, τον Γκούρα τον Πανουργιά και άλλους σημαντικούς αγωνιστές.

Υπάρχουν και πηγές που υποστηρίζουν ότι κάποια στιγμή βρέθηκε στις ομάδες των Καραΐσκάκη, Ανδρούτσο και Κολοκοτρώνη, αλλά δεν είναι επιβεβαιωμένες.

Το σίγουρο είναι ότι ο Ζάππας αφιερώθηκε στον αγώνα ανιδιοτελώς, γεγονός που απέδειξε, μετά το τέλος της επανάστασης, με την άρνηση του να λάβει την αποζημίωση των ηρώων.
  1. 22. 9. 2017. Επί τριανταένα χρόνια σε αυτή την πόρτα μπαινόβγαινα καθημερινά. Ήταν όμορφη η δουλειά μου κοντά στους νέους

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

  1. Απορία ενός αφελούς Έλληνα φορολογούμενου- μέρος τέταρτο
    Η απάντηση για μένα είναι προφανής Να αλλάξουμε ΡΙΖΙΚΑ τη συμπεριφορά μας με ένα σοκ που θα εντυπωθεί βαθιά στο μυαλό των ήδη δρώντων εν παρανομία και όλων εκείνων που έχουν τη «φιλοδοξία» να μπουν στο επάγγελμα. Να ξέρουν ότι συνέχιση της ίδιας συμπεριφοράς θα έχει πάνω τους βαριές συνέπειες
    Για να γίνει αυτό πράξη χρειάζεται μια ομονοούσα κοινωνία των λογικών. Πάντα βεβαίως θα υπάρχουν διαφωνούντες, αλλά μιλώ για το ...κυρίαρχο ρεύμα. Πρώτον προσαρμογή του ποινικού νόμου επί το αυστηρότερο στον κολασμό των παράνομων πράξεων. Διευκόλυνση των διωκτικών αρχών στην ύπαρξη απτών αποδείξεων. Σαφής και αυστηρά τιμωρία της κουκούλας. Βιντεοσκόπηση των εκδηλώσεων και εργαστηριακή αναζήτηση των ενόχων. Γνωρίζω ότι θα προκαλέσω την μήνι διαφόρων σχολιαστών και κυρίως αυτών που συνήθισαν να διαιτώνται από το δημόσιο κορβανά. Εκείνο που προς το παρόν μόνο θα τονίσω είναι πως μια κοινωνία έχει πρωταρχικό καθήκον την υπεράσπιση της ηρεμίας και της περιουσίας των μελών της. Όλοι αυτοί που τόσο άνετα καταστρέφουν αγαθά να ασκηθούν και να μάθουν πόσο δύσκολα αυτά αποκτούνται και τι κόπος χρειάστηκε για την παραγωγή τους
    Υπάρχουν κάποιες σημερινές δυσκολίες για την εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής, αλλά οφείλουμε να τις ξεπεράσουμε. Πρώτον η αλλαγή των άρθρων του ποινικού κώδικα. Πρέπει να κόψουμε με το μαχαίρι το αυθαίρετο δικαίωμα στον οποιοδήποτε να καταστρέφει δημόσια και ιδιωτική περιουσία. Κάποιοι να ξεπεράσουν τα δήθεν ηθικά διλήμματα για τα «καημένα παιδιά». Δεν είναι έτσι! Δεύτερο υποβόσκει ένα υπόγειο κλίμα φόβου για τα αντίποινα που ίσως υπάρξουν. Σε μια ευνομούμενη χώρα μια τέτοια δικαιολογία είναι απαράδεκτη. Περίπτωση αναστολής των μέτρων δεν χωράει κι άλλωστε κάθε αλλαγή έχει τις δυσκολίες της και απαιτεί μια περίοδο προσαρμογής. Αυτό ισχύει και για τη δικαστική εξουσία, που ο ρόλος της είναι να εφαρμόζει κατά γράμμα και ουσία τους νόμους.
    Η παραλυμένη χώρα και παραδομένη στις άνομες επιδιώξεις ισχνών μειωψηφιών τη σίγουρη συνέπεια που μπορεί να έχει είναι ο αφανισμός της. Και κάτι τέτοιο δε θα το επιτρέψουμε

Το Κολλέγιο Αθηνών

Το Κολλέγιο Αθηνών ιδρύθηκε το 1925 από μια ομάδα φωτισμένων Ελλήνων (με πρωτεργάτες τον Εμμανουήλ Μπενάκη και τον Στέφανο Δέλτα) και με την υποστήριξη Αμερικανών φιλελλήνων, όπως ο Bert Hodge, Διευθυντής της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών.
Όραμα των ιδρυτών -που πραγματώθηκε από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του Κολλεγίου- ήταν η δημιουργία ενός σχολείου, όπου "αρμονικά θα αναπτύσσονται οι πνευματικές, οι ηθικές και σωματικές δυνάμεις των μαθητών και ιδιαίτερα ο χαρακτήρας τους" μέσω του εμπλουτισμού του ισχύοντος εκπαιδευτικού συστήματος "με σύγχρονες μεθόδους μορφώσεως, προσαρμοσμένες στην ιστορία, στην παράδοση, στην ψυχολογία και στις εθνικές ανάγκες της χώρας".
Το 1980 δημιουργήθηκε το αδελφό σχολείο Κολλέγιο Ψυχικού με τις ίδιες αρχές, την ίδια εκπαιδευτική φιλοσοφία, όπως το Κολλέγιο Αθηνών. Και τα δύο σχολεία ανήκουν στο Ελληνοαμερικανικόν Εκπαιδευτικόν Ίδρυμα, σωματείο μη κερδοσκοπικό, οι εγκαταστάσεις του οποίου βρίσκονται στο Ψυχικό (Γυμνάσιο - Λύκειο - International Baccalaureate) και στην Κάντζα Αττικής (δύο Δημοτικά σχολεία: Μποδοσάκειο και Λάτσειο).
Στο ξεκίνημά του, τον Οκτώβριο 1925, το Κολλέγιο στεγάσθηκε σε ένα μισθωμένο κτίριο στην οδό Άνδρου 18. Στο Ψυχικό μεταφέρθηκε το 1929. Τη χρονιά εκείνη εγκαινιάσθηκε το Μπενάκειο διδακτήριο από τον Πρωθυπουργό και ένθερμο υποστηρικτή του Κολλεγίου Ελευθέριο Βενιζέλο. Μιλώντας στην τελετή των εγκαινίων, ο Βενιζέλος είχε κάνει κάποιες επισημάνσεις, με διαχρονική αξία :
"... Εις τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια γίνεται δυνατόν όπως παραγματοποιώνται αι μεγαλύτεραι και επιτυχέστεραι καινοτομίαι : διότι τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, τελούντα απλώς υπό την εποπτείαν του Κράτους και συμμορφούμενα μόνον προς τας γενικάς κατευθύνσεις του, έχουν την ελευθερίαν, της οποίας στερούνται τα δημόσια, και δια τούτο δύνανται να επιτελέσουν μεγαλυτέρας προόδους. Τας προόδους αυτάς περιμένομεν να πραγματοποιήση το Κολλέγιον Αθηνών. Τοιαύτην έχω γνώμην περί της σημασίας του Κολλεγίου...".
Το Κολλέγιο δικαίωσε και συνεχίζει να δικαιώνει στην πράξη τις προσδοκίες του Ελευθερίου Βενιζέλου -και, βεβαίως, των οραματιστών-δημιουργών του: Προετοιμάζοντας σωστά τους μαθητές και τις μαθήτριές του για να ανταποκριθούν με επιτυχία στις απαιτήσεις των μετασχολικών σπουδών και της σταδιοδρομίας τους (κάτι που το έχει καταξιώσει και στην Ελλάδα και διεθνώς), αλλά, επίσης, αξιοποιώντας τις ιδιαιτερότητές του, τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά που συνθέτουν τη "φυσιογνωμία" του, τη φιλοσοφία του και την αποστολή του. Δύο από τα σπουδαιότερα τέτοια χαρακτηριστικά του είναι:
- Η εφαρμογή ενός εκπαιδευτικού προγράμματος, που -σύμφωνα με τις ιδρυτικές αρχές του και τις επιδιώξεις των δημιουργών του- αποσκοπεί στην προσφορά όχι απλώς γνώσεων, αλλά πολύπλευρης παιδείας, στη διάπλαση νέων ανθρώπων με ολοκληρωμένη προσωπικότητα, ενεργών πολιτών με συναίσθηση κοινωνικής, όχι μόνο επαγγελματικής, ευθύνης.
- Το εκτεταμένο Πρόγραμμα Υποτροφιών.
Περισσότερες πληροφορίες για τη ιστορία του Κολλεγίου περιέχονται στα εξής βιβλία:
• Homer Davis: "The Story of Athens College - The First Thirty-Five Years"
• Δημήτρη Καραμάνου: "Κολλέγιον Αθηνών, 1925-2000: Σταθμοί και Ορόσημα"
Εκτενής αναφορά ειδικότερα στην πολιτιστική-καλλιτεχνική παράδοση και προσφορά του Κολλεγίου γίνονται στο βιβλίο "Αγωγή Ψυχής - Τέρψη Ζωής: Η πολιτιστική -καλλιτεχνική παράδοση και προσφορά του Κολλεγίου Αθηνών από την εποχή του Καρόλου Κουν και του Μίνου Δούνια μέχρι σήμερα"
- See more at: http://www.haef.gr/el/AboutUs/EEI/History…





Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

  1. Απορία ενός αφελούς Έλληνα φορολογούμενου- μέρος τρίτο
    Η χώρα μας αντιμετωπίζει ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα που εμφανίστηκε πριν την κρίση αλλά γιγαντώθηκε στα χρόνια της. Μια γενιά που νιώθει παραγκωνισμένη (και θα μου επιτρέψετε κι εμένα, με βάση τις μνήμες της δικής μου εποχής, να πω κακομαθημένη) αποθήκευσε μέσα της ένα μίσος για το ο,τιδήποτε υπάρχει γύρω της. Σημαντικό ρόλο στην αύξηση του φαινομένου κατ’ εμέ έπαιξε το καθεστώς της ατιμωρησίας που για άγνωστους λόγους..., αλλά σαφώς αντιπαιδαγωγικούς, κυριάρχησε στο μυαλό των «υπευθύνων»
    Αχ τα παιδιά να μην τα κουράζουμε. Ας τα διευκολύνουμε. Ας τα συγχωρήσουμε. Ακόμα και προχτές ο αρμόδιος υπουργός διαφώνησε με τη σύγκλητο του ΠΑΠΕΙ για την αστεία τιμωρία που επέβαλε στους αντιγράψαντες, ζητώντας στην πραγματικότητα την άφεση της πράξης.
    Η κοινωνία μας χωρίς να το συνειδητοποιεί εκκολάπτει τις επόμενες γενιές των σκληρότερων τρομοκρατών, έτοιμων πια να βάψουν τα χέρια τους με αίμα. Χιλιάδες τρανταχτά αδικήματα κρύφτηκαν κάτω από το χαλί σε πρωτοφανή ομοψυχία κομμάτων, Κυβέρνησης και δικαστικής εξουσίας. Δυστυχώς όμως και μεγάλης μερίδας του λαού. Μια πλήρως λαθεμένη αντίληψη επιείκειας που αντί κα καταργεί το πρόβλημα το πολλαπλασιάζει γεωμετρικά. Όχι! Είναι βαρύτατο λάθος και όσο συνεχίζεται τόσο πιο δύσκολη θα είναι η περίοδος της θεραπείας του.
    Θυμάμαι την εποχή των καταλήψεων, όπου αρκετές φορές δυο-τρείς ακτιβιστές μαθητές μέλη κομμάτων και κινήσεων αγόραζαν μια κλειδαριά και με το δικαίωμα της θρασύτητας απάγγελναν ότι το σχολείο είναι υπό κατάληψη. Χλιαρή έως μηδαμινή η αντίδραση των άλλων παραγόντων του θεσμού γιατί ήταν σε όλους αρκετά βολικό. Αν κάποιος γονέας αντιστεκόταν εύκολα στιγματιζόταν από τα σοφά ΜΜΕ, ως αντιδραστικός, φασίστας και όλα τα συναφή επίθετα
    Θυμάμαι στην οδό Σκουφά, ορδές άγνωστης προέλευσης στοιχείων να σπάζει βιτρίνες και ν’ αρπάζει ό,τι πολύτιμο υπάρχει μέσα τους, ενώ οι δυνάμεις της Αστυνομίας, με αρμόδιο υπουργό τον Προκόπη Παυλόπουλο, στις γωνιές των δρόμων απλώς να παρακολουθεί «διακριτικά» τα συμβαίνοντα. Ας μας πληροφορήσει κάποιος σε ποιο ποσό ανήλθε από τον κρατικό προϋπολογισμό η αποζημίωση των καταστηματαρχών.
    Σήμερα σχεδόν κάθε μέρα «νεαροί» μπαινοβγαίνουν στο Πολυτεχνείο καταστρέφοντας ότι βρουν μπροστά τους. Μέχρι πότε θα συνεχίζεται αυτό το έγκλημα ; Τη γνώμη μου θα την αναπτύξω αύριο




http://www.biblionet.gr/images/banner_left.jpg






 Κώστας Ουράνης (1890-1953)
Κώστας Ουράνης (1890-1953). Ο Κώστας Ουράνης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και το πραγματικό του όνομα ήταν Κώστας Νέαρχος. Ο πατέρας του Νικόλαος Νέαρχος καταγόταν από την Κυνουρία και η μητέρα του Αγελική το γένος Γιαννούση από το Λεωνίδιο Αρκαδίας, όπου ο Ουράνης πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Στη συνέχεια φοίτησε στο Γυμνάσιο του Ναυπλίου και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Κωνσταντινούπολη (Ροβέρτειος Σχολή και Λύκειο Χατζηχρήστου). Το 1908 ήρθε στην Αθήνα και συνεργάστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα με την Ακρόπολη του Βλάση Γαβριηλίδη. Έφυγε για σπουδές στην Ευρώπη, προτίμησε όμως την κοσμοπολίτικη ζωή, μπήκε στους κύκλους των μποέμ και προσβλήθηκε από φυματίωση. Νοσηλεύτηκε δυο χρόνια στην Ελβετία σε σανατόριο του Νταβός. Εκεί γνώρισε την πρώτη του γυναίκα Μανουέλα Σαντιάγκο από την Πορτογαλία, με την οποία χώρισε αργότερα και γύρω στο 1930 παντρεύτηκε την Ελένη Νεγρεπόντη, συγγραφέα και κριτικό της λογοτεχνίας, γνωστή με το ψευδώνυμο Άλκης Θρύλος. Το 1920 διορίστηκε γενικός πρόξενος της Ελλάδας στη Λισαβόνα και επέστρεψε τέσσερα χρόνια αργότερα στην Αθήνα, όπου άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος (διευθυντής στον Ελεύθερο Λόγο, συνεργάτης στο Νουμά, τη Δάφνη, τον Καλλιτέχνη, τα Γράμματα (Αλεξάνδρειας), τη Νέα Ζωή (Αλεξάνδρειας), τη Μούσα, το Ελεύθερο Βήμα, τον Ελεύθερο Λόγο, τον Εθνικό Κήρυκα της Αμερικής κ.α. ). Ταξίδεψε πολύ, όμως η κατάσταση της υγείας του που δεν αποκαταστάθηκε ποτέ και επιδεινώθηκε μετά τη γερμανική κατοχή τον ανάγκασε να περιοριστεί στην Αθήνα. Πέθανε το 1953 από καρδιακή προσβολή στο σανατόριο Παπανικολάου. Η αγάπη του Κώστα Ουράνη για τη λογοτεχνία χρονολογείται από τη νεανική ηλικία του. Μαθητής ακόμα στη Ροβέρτειο Σχολή έγραψε ένα ποίημα για την καταστροφή της Αγχιάλου και το 1908 εμφανίστηκε στις στήλες του περιοδικού Ελλάς. Η επίσημη εμφάνιση του όμως στο χώρο της λογοτεχνίας σημειώθηκε το 1909, όταν δημοσίευσε τη νεανική ποιητική συλλογή του Σαν Όνειρα, την οποία αποκήρυξε αργότερα, θεωρώντας ως πρώτη δημιουργία του τη συλλογή Spleen, που τύπωσε το 1912. Ακολούθησαν οι Νοσταλγίες (1920) και οι Αποδημίες, ποιήματα που δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά και εφημερίδες, και συγκεντρώθηκαν για πρώτη φορά μετά το θάνατο του ποιητή στην έκδοση Ποιήματα του 1953. Ασχολήθηκε επίσης με την πεζογραφία (Αχιλλεύς Παράσχος), την ταξιδιωτική λογοτεχνία (Sol y sombra, Σινά, το θεοβάδιστον Όρος, Γλαυκοί δρόμοι , Ταξίδια στην Ελλάδα και άλλα), το χρονογράφημα, τη συνέντευξη, ενώ εξέδωσε επίσης την κριτική μελέτη Κάρολος Μπωντλαίρ (1918). Ο Ουράνης τοποθετείται ανάμεσα στους λεγόμενους παρακμιακούς ή νεορομαντικούς έλληνες ποιητές του Μεσοπολέμου (Καρυωτάκης, Άγρας, Λαπαθιώτης, Κλέων Παράσχος και άλλοι) και καθοριστική ήταν η επίδραση που δέχτηκε από το Μπωντλαίρ. Το έργο του χαρακτηρίζεται από έντονες συμβολιστικές επιρροές με κυρίαρχο τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα, το μελαγχολικό τόνο, το αίσθημα της ανεκπλήρωτης ευτυχίας, της νοσταλγίας, της πλήξης και τη διάθεση φυγής, η οποία όμως υπονομεύεται από μια ρεμβαστική νωχελικότητα. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Κώστα Ουράνη βλ. Άγρας Τέλλος, «Ουράνης Κώστας», Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια 19. Αθήνα, Πυρσός, 1932, Αργυρίου Αλεξ., «Ουράνης Κώστας», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό 8. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1988, Κούσουλας Λουκάς, «Κώστας Ουράνης», Η μεσοπολεμική πεζογραφία · Από τον πρώτο ως τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1939) Στ΄, σ.316-363. Αθήνα, Σοκόλης, 1993 και Σταμέλος Δημήτρης, «Ουράνης Κώστας», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 11. Αθήνα, Χάρη - Πάτση, χ.χ.
(Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.).


Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2009)
Ποιήματα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(2008)
Ποιήματα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(1999)
Γλαυκοί δρόμοι. Βορινές θάλασσες, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(1998)
Ελλάδα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

  1. Απορία ενός αφελούς Έλληνα φορολογούμενου- μέρος δεύτερο
    Ας έρθουμε τώρα στους εκλεγμένους Κυβερνώντες , οι οποίοι στο μέχρι τώρα διάστημα, που ασκούν εξουσία, έδειξαν μόνο δυο ικανότητες. Πρώτον στα παχιά κενού περιεχομένου λόγια και δεύτερον στην ικανότητα να χειρίζονται τις άσχημες εντυπώσεις σε βάρος τους, απλώνοντας ένα σύννεφο παραπληροφόρησης με ιδιαίτερη τέχνη. Αυτοί έχουν την ΚΥΡΙΑ ΕΥΘΥΝΗ για το γεγονός και σε αυτούς θα πρέπει να προσανατολιστεί η κριτική μου
    Το κύρι...ο χαρακτηριστικό των κυβερνώντων είναι η αναβλητικότητα επί των αναγκαίων αποφάσεων. Ό,τι είναι μπορετό να κρυφτεί κάτω από το χαλί σπρώχνεται με χαρακτηριστική ανακούφιση. Η ανικανότητά τους έχει προφανή ερμηνεία. Πέρα από το ύψος και εύρος των προσωπικών ικανοτήτων τους, τους λείπει ένα σαφές όραμα. Χρησιμοποιώντας έναν όρο του συρμού τους λείπει ένας «οδικός χάρτης» .Αιωρούνται ζαλισμένοι ανάμεσα στις πιέσεις της σκληρής πραγματικότητας και του αφελούς οράματος της νιότης τους. Καταλαβαίνουν ότι άλλο κι εύκολο είναι να κάνεις αντιπολίτευση και άλλο να έχεις εσύ τις ευθύνες της διαχείρισης. Αυτή η αναποφασιστικότητα ήδη έχει ΣΤΟΙΧΙΣΕΙ ΑΚΡΙΒΑ στη χώρα. Το τραγικό είναι ότι δεν το καταλαβαίνουν κιόλας, γιατί βλέπουν τις εξελίξεις μόνο με το μάτι των δικών τους επιδιώξεων. Το τημ των οικονομολόγων τους είναι φτωχό, έως άπορο σε γνώσεις διακυβέρνησης μιας ελεύθερης οικονομίας . Αυτοί βρίσκονται στην εποχή των ουτοπιστών σοσιαλιστών σε φάση όπου οι απομονώσεις από τις επιδράσεις του περιβάλλοντος είναι αδύνατον να αποφευχθούν.
    Ας έρθω στο θέμα. Μια ολόκληρη περιοχή του κέντρου στενάζει. Και αυτοί δειλοί και μοιραίοι στρέφουν το πρόσωπο προς την άλλη μεριά, λες κι έτσι το πρόβλημα θα λυθεί. Θα συνεχίσω αύριο